Connection is key

two people shaking hands

Ik ben opgeleid als klassiek zangeres. Het is mijn eerste grote ervaring geweest met communicatie. Muziek maken draait voor mij namelijk om optimaal in contact komen met het publiek. Er zijn echter musici die alleen maar op het podium staan voor zichzelf. Ik heb dat altijd vreemd gevonden. Ik vind dat je het aan je publiek verplicht bent om met ze te verbinden. En om uit te vinden hoe je dat doet. Zelf overmand raken door emoties plaatst het publiek bijvoorbeeld verder op afstand. Het publiek wil er vanuit kunnen gaan dat jij als performer het aankan. Dat je het onder controle hebt. Dat je precies weet wat je doet. Een optimale performance gaat om je publiek iets laten voelen, zonder dat je er zelf aan onderdoor gaat. Het gaat om het overbrengen van een boodschap. Niet om het zwelgen erin, of het puur en alleen najagen van je eigen genot.

Mijn werk als online communicatieprofessional voelt ergens hetzelfde als werken met mensen die op het podium staan. Je boodschap is misschien goed, maar hoe zorg je dat die ook echt overkomt? Het valt me daarin op dat mensen zichzelf nog steeds vaak als leidraad nemen. Als ze zelf iets snappen, iets mooi vinden of er hard aan hebben gewerkt, vinden ze het goed genoeg. En vervolgens zijn ze verbaasd dat niemand reageert op of interacteert met hetgeen ze gemaakt hebben. Ze zien wat ze gemaakt hebben als het belangrijkste eindresultaat en niet wat het teweeg brengt bij mensen of doet voor de wereld. In dat licht heb ik bijvoorbeeld zoveel overgesubsidieerde websites gezien. Met veel bombarie werden ze gepresenteerd, en wat wáren de makers van trots, maar vervolgens hoorde je er niks meer van. Weggegooid geld wat mij betreft.

De doelgroep voelde zich niet aangesproken, niet uitgenodigd te interacteren met de site. Hadden de makers zich überhaupt oprecht willen verbinden met de doelgroep, of wilde ze gewoon heel graag iets ‘maken om het maken’? Of vonden ze dat de doelgroep dit nodig had terwijl de doelgroep het daar zelf niet mee eens was? Richtten ze zich tot een echt mens van vlees en bloed, met echte verlangens en gevoelens, of was het gewoon gemaakt voor ‘iedereen op het internet’, wie dat ook moge zijn? Alsof je een peperdure opera opvoert voor een lege zaal en daarna gaat applaudisseren voor jezelf. Zo voelen die groteske communicatie-uitingen die niet landen voor mij. Maar het publiek doet ertoe. Zowel on- als offline. Als je wel wilt communiceren, maar niet wilt verbinden… waar ben je dan eigenlijk mee bezig?

Daarom zie ik het als mijn voornaamste taak om mensen er letterlijk op te wijzen dat ze ‘met iemand in gesprek zijn’. Als ze een website maken, een ebook, een app, een social medium-post etc. Tegen wie heb je het nu eigenlijk? Wat wil je dat die persoon doet/voelt/vindt? Wat heeft die persoon echt van jou nodig? Hoe zorg je dat die persoon de tijd wil nemen voor jou? Kortom: hoe zorg je ervoor dat jij je oprecht verbindt met die persoon, zodat die dat ook met jou wil? Daarvoor moet je de mensen met wie je communiceert echt willen leren kennen. Een lied instuderen en ermee op het podium staan is niet genoeg. Iets maken en online knallen is niet genoeg. Open je ogen en zie tegen wie je het hebt. Wees empathisch en maak oprecht verbinding. Zo heeft wat je maakt ook echt zín.

Scroll naar boven