Financieel voor jezelf zorgen

green plant in clear glass vase

Als kind van twee zelfstandig ondernemers verbaasde ik me er al jong over hoe slecht deze groep voor zichzelf zorgt. Als begenadigd violist verdiende mijn moeder soms maar 100 euro per ‘schnabbel’. Het feit dat ‘schnabbel’ niets meer of minder betekent dan ‘bijverdienste’ toont misschien al aan waar het mis gaat. Jarenlange studie en hetgeen waar je voor bent opgeleid is nog steeds niets meer dan je bijbaan in de ogen van sommigen.

Hoe dit te doorbreken? Het antwoord klinkt simpel, maar is in de praktijk niet makkelijk. Het gaat over financieel vragen waar je recht op hebt. En daarbij allerlei ‘interne oordelen’ uitschakelen.

‘Ik wil niet dat ze denken dat het me alleen om het geld gaat.’ ‘Ze schrikken vast van de prijs.’ ‘Ik weet dat deze organisatie het niet breed heeft.’ ‘Zo kom ik nooit aan een klus.’ ‘Voor mij tien anderen.’

Het is natuurlijk mega comfortabel om in dit soort gedachtegangen te blijven hangen. Je wil lief gevonden worden, je wil mensen niet overvragen. Bovendien wil je brood op de plank, liever weinig dan geen kruimel.

De vraag is echter ook: Wat doet het met je eigenwaarde om steeds voor te weinig geld je vak uit te voeren? Levert het niet stiekem ook enorm veel stress op? En maakt je dat een betere professional? Of zou je eigenlijk veel beter werk leveren als je gewoon fatsoenlijk betaald kreeg?

En hoe wil je dat jouw sector erbij ligt na jouw pensionering? Wil je dat de jeugd dan nog altijd moet werken voor een habbekrats, zelfs als de wereld steeds duurder wordt?

En, niet onbelangrijk: kun je nog wel goed voor een ander zorgen als je niet goed voor jezelf zorgt?

Er valt mij namelijk iets op: freelancers die zelf te weinig geld voor hun klussen vragen, of in een sector werken waarin onderbetaling veel voorkomt, huren andere freelancers ook in voor te weinig geld. Of vinden alles wat een andere freelancer voor hen kan betekenen te duur of te ingewikkeld. Het eigen geldgebrek creëert een soort schaarstemodel van waaruit geen goede investeringen meer kunnen worden gedaan.

Op die manier wordt er, excuse my french, veel crap aangeschaft. Ik zie freelancers met goedkope websites die zo slecht zijn dat ze er nooit één klant mee gaan trekken. Of in ieder geval geen klant met geld. Die gaat zijn geld namelijk liever spenderen aan iemand die wél professioneel overkomt.

Zo houdt onderbetaald worden, onderbetaald worden in stand.

Willen we dat doorbreken, dan begint dat allereerst met goed voor onszelf zorgen. Dus, simpelweg: genoeg geld vragen. Genoeg om zonder zorgen en met volle overtuiging je werk te kunnen doen.

Maar: we kunnen het niet alleen. Als het fenomeen ‘voor mij tien anderen’ blijft bestaan, komen we er niet. Genoeg geld vragen is niet alleen goed voor jou, het is ook solidair richting je collega’s.

Als opdrachtgevers geen goedkope krachten meer kunnen vinden, gaan ze achter hun oren krabben en hun budgetten heroverwegen. Als ik zelf goed betaald word voor mijn klussen, kan ik een andere freelancer ook inhuren voor een goede prijs.

En vergeet niet dat het niet alleen gaat om geld. Geld is energie, geld is tijd, geld is een blijk van waardering. Geld biedt zuurstof, rust, creatieve ruimte. Geld biedt, kortom, gelijkwaardige verhoudingen én een beter eindproduct. En een beter eindproduct leidt tot… precies, mensen die bereid zijn geld te betalen voor de geweldige kwaliteit. En wie wil dat nou niet?

Scroll naar boven